| تبليغات | X |
داد از اين دل من،
كه بسوزد چون شمع،
گه به ناكامی دوست،
گه به حال دشمن،
اين دل من چون است؟
گاه چون شعله بر افروخته دل،
گاه چون لاله دلش سوخته دل،
گاه چون ابر گرفته ست دلم،
گه چو دين می رود از دست دلم
گه چو درياست كه اندر دل آن،
سخت طوفان بر پاست.
گاه چون كهنه اجاقی دم سرد،
جای خاكستر هاست،
يا نمود دگری از آمال.
گاه آرام چو طفلی در خواب،
گه خروشنده چنان جيحون است،
گاه همرنگ شفق،
آری آری خون است،
دلم از دست دلم.
